Rooyma se maag trek altyd op ’n knop wanneer ’n Rooymier ’n woord voor ander mense wil sê. Nie omdat haar kinders skaam is nie, maar omdat die boodskap dalk verkeerd oorkom of, erger nog, haar verkeerde woordkeuse kan herhaal. Tog is daar iets wat haar spanning vinniger laat styg as ontydige kindermonde: Stilte in die pastorie.
In ’n vrede-oomblik verskyn Jongste met rooi hande voor haar. Dié voedselkleursel is reeds twee sporte hoog van die dak, maar Rooyma weet haar dogter is nie ’n gewone peuter nie. Dié pampoenpit is ’n meester in planne maak én uitvoer. “Wat het jy aangevang?” vra Rooyma na tien sekondes se asemhaal. “I played with Jesus’ blood,” antwoord Jongste.
Verward vra Rooyma vir ’n toer na die toneel: Op die kamervloer, lakens en bladsye. Rooyma pers haar lippe saam. Kleinste Rooymier wys haar vinger na haar broer, wat ewe nuuskierig in die deurkosyn staan.
Die klokkie lui harder. Oudste het dié oggend vir die jongste hond in die huis – en sy suster – ’n oorsig oor die Kinderbybel gegee. Jesus se kruisiging was, so lyk dit, die hoogtepunt van die lesing.
Rooyma wonder of sy trots of vies moet wees.
Toe Jongste haar knie tydens nog ’n avontuur stamp, kom die waarheid na vore. Die “Jesus-bloed” was merkurochroom. Dié ontdekking bied verligting, al is die mure rooi.
Soos met alle chaos is daar ’n les of drie: Een, die Rooymiere luister beter as wat sy vermoed het; twee, Sussie se kreatiwiteit mag nooit onderskat word nie; en drie, die merkurochroom moet beslis hoër geskuif word – veral as die kat die omtrek wil verlaat.
